uit hoofde van mijn vak weet ik bijna alles van wpw of het syndroom van wolff-parkinson-white. sterker nog, ik heb er zelfs aan geleden en het grappige is mijn identieke (ééneiige) tweelingbroer niet. dus spreek ik van congenitaal (een aangeboren ontwikkelingsstoornis van het geleidings- systeem van het hart), maar niet-erfelijk of genetisch bepaald, omdat mijn tweelingbroer geen wpw had en evenmin andere leden in mijn familie.
het syndroom wordt gekenmerkt door een extra-bundle van kent, die de atrio-ventriculaire knoop van his-tawara bypasst en aldus in de meeste gevallen een delta-golf veroorzaakt aan het begin van het qrs-complex. en omdat de av-knoop gebypasst wordt en er hier geen vertraging optreedt begint de deltagolf eerder dan de prikkel, die via de av-knoop verder loopt, waardoor de pq-tijd of pr-interval korter en het qrs-complex breder is dan normaal. en omdat de extra-bundel van kent eigenlijk meer de kenmerken van een spiervezel dan die van een zenuwvezel heeft verloopt de aktivatie van de extra-bundle van kent wat trager.
omdat het vrij gewoon is, dat je per dag een honderdtal overslagen hebt, kan het gebeuren, dat zo’n overslag abnormaal wordt voortgeleid en aanleiding geeft tot een zogenaamde cirkeltachycardie, waarbij ahw de sinusknoop van keith-flack buiten spel gezet wordt. er bestaan meerdere mechanismen waardoor zo’n cirkeltachycardie in gang gezet wordt, afhankelijk van het verschil tussen de refractaire periode van de extra bundel van kent en de av-nodale-his-as.
ik herinner mij de aanvallen van snel hartjagen sinds mijn lagere school periode, omdat ik vaker hard liep of voetbalde. de hartkloppingen kwamen ineens, waren regulair en snel (220-240 slagen/min), gingen gepaard met precordiale pulsaties, kikker-fenomeen aan de hals en een lichte druk op de borst en/of een benauwd gevoel. de duur varieerde van 20-120 min, de frekwentie wisselde afhankelijk van de verrichte inspanning. er was een duidelijke polyurie aanwezig en 1x heb ik het eens gepresteerd om 1200 cc uit te plassen.
door de jarenlange aanvallen, kwam ik tot de conclusie dat de cmt (circus movement tachycardia) werd geïnitieerd als het product van inspanning x spanning een bepaalde waarde overschreed. overigens kon ik behoorlijk wat inspanning verrichten alvorens de cmt werd geïnitieerd (bruce IV op de loopband). op den duur was ik zo geroutineerd, dat ik nauwkeurig en bijna op de seconde kon voorspellen wanneer de aanval zou beginnen, hetgeen bijzonder (en gemakkelijk) genoemd kan worden. ook leerde ik de verschillende vagale manoeuvres kennen. ik had al ervaren, dat je eerst 5-10 minuten moest wachten om de adrenaline-spiegel in je bloed te laten zakken, omdat anders de vagale manoeuvres geen effect sorteerden. het meest effectief bij mij was de omgekeerde vasalva methode of de mueller-manoeuvre, waarbij volledig uitgeademd wordt, het strottenhoofd afgesloten en de borstkast uitgezet (“inademen met gesloten strottenhoofd zoals ik vroeger al deed wanneer ik 50 meter onder water zwom”) om de negatieve druk in de thorax te vergroten.
