ansicht

lieve, an sich is er niets op tegen, dat je me een ansicht stuurt maar natuurlijk geen gewone. immers ik ben ook gene gewone en het ook niet gewoon. ik fantaseer, dat je best ansichten in serie zou kunnen sturen, een soort dagelijkse editie, die samen ein schönes bericht darstellen, een soort strip verhaal. pikant mogen ze zijn, maar niet van het genre jodeln in die alpenwiese und so weiter. zelf zou je variatie kunnen brengen in de postzegels, die wahren überbringers von wünschkarten. mein fantasie ist ja ungebreideld und ich denke mich, dass du ein ganz winzig klein, obschon ein sehr persönliches notizchen schreibt in das quadrat unter die briefmarken und es damit versegelt. hübsch na die fantasie? en het is best geoorloofd, dat je mijn vrouw een beetje zinnenprikkelt, maar een kusafdruk in lippenstift lijkt wat overdreven. misschien kun je voor haar iets persoonlijks bedenken (goh, wat heb je toch een leuke man, weet je eigenlijk wel, dat…etc). en voor zover ik weet, ben je al een beetje familie van mij, ik herinner mij, dat ik eens over je heb gesproken als mijn verre nicht.

de schatkamer van sint

chatten leek mij het einde, vooral omdat mijn man zich daarmee leek te amuseren. jaloers zei u? ik wilde het toch eens proberen, maar aangezien ik niet goed met de pc overweg kon, riep ik de hulp in van mijn zoon van achttien, die ervaring leek te hebben: af en toe zag ik hem in een razend tempo chatten met een man of tien tegelijk. hij profileerde mij op ondeugende wijze en zocht samen met mij in de chatkamer van sint naar een geschikt slachtoffer. nee, niet zo maar een hele ordinaire zwarte, maar een hoofdpiet met goed gevulde zak. weldra rolden de pepernoten uit zijn hand. voordat ik het wist had ik heel mijn hebben en (huis)houden bij hem tafel liggen. verslaafd zei u? mijn zoon, die toch iets van zijn vader weg heeft, vatte het als volgt samen: wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe en dat is moeilijk kiezen, hè ma!

de tandarts en de mark

hallo emmein,

het is weer zaterdag en “alleman” kijkt weer naar je uit. de dentist wil je gaatje vullen, de directeur zijn zakken en die volleyballer zijn vriendje wil ook graag scoren. dus kunnen wij niet anders dan acte de presidence geven. ergo, heb je zin om de bloemetjes nog eens buiten te zetten, geef me dan een seintje, zodat ik op tijd een leuke escort (van de ford?) voor je kan regelen. euro’s hoef je niet mee te nemen, de baas betaald. ps. zaterdag ben ik de hele dag bereikbaar. in bijlage de vrolijke noot van marc

noot van marc,

gisterenavond was ik al wat eerder naar den boulevard gegaan in den hoop om uwen aanstekelijke lach weer te horen. en ik maar wachten, en als ge weet, dat ik de pest heb aan (in)borelingen, die hunne afspraak niet nakomen, ja dan begrijpt ge, dat ik langzaam maar zeker in alle straten (ik heb nog meer gelegenheden bezocht) verkeerde. ook dieën personeelsdirecteur van den alz van de limburgse staalindustrie te genk, zag u geheel niet zitten en informeerde alsmaar aan den lopende band naar u. dan was er nog ene jan met zijnen vriend, die hij de vorige keer ook al bij zich had, jan, je weet wel, die beroemde volleyballer uit vervlogen tijden, met zijn porche met zwembad (in zijn tuin). met die leuke rijzige vriend uit put uit neder-limburg. was zijn voornaam niet ene ronny? zij zaten steeds te reikhalzen (om uit te zien naar u). maar helaas, gene schone en amusante vrouw te bespeuren. zo ziet ge, wij allen hebben bepaald last van onthoudingsverschijnselen, zij het niet van u dan toch zeker van den dranck naar u, of was het toch de p(s)alm misschien? helaas valt dit niet meer te achterhalen, tenzij gij toch weer zaterdagavond uw sier wenst te maken en te vertieren in den boulevard, ons stammineeke. dan kunnen wij den preuve herhalen. groetekens van uw tandarts marc.