het kerstkindje, dat van nature geneest

in ons centrum werkt een grootse verpleegster, u weet wel lank van lijf en leden. zij heeft altijd al iets alternatiefs gehad. of dat gekomen is door haar man, die in de psychiatrie zijn heil zoekt, zal altijd een gesloten vraag blijven in die richting ;) zij heeft grote grijsblauwe ogen met kleine pupillen omdat zij goed reageert op de "verlichting" van deze tijd. haar gulle lach gaat gepaard met twinkelinkjes in haar ogen, die iets weg hebben van kerststerretjes. zij kleurt haar haar met verve en omdat zij kunstzinnig aangelegd is kan dat variëren van oranje tot paarsig rood afhankelijk van hoe de stemming thuis verloopt. soms draagt zij stilzwijgend een veelzeggende rok, kort van stof met een kleurige maillot en contrasterende botjes. daar hoort natuurlijke een kangootje bij, niet alleen voor het vervoer van haar kleine kroost, maar ook voor het transport van de biologische vader en de zelf gekweekte kleurige hap, die op haar lap grond groeit. zij nuttigt deze alle dagen om gezond te blijven. na jarenlange ervaring als spring in het veld kijkt zij wantrouwend aan tegen de klassieke geneeskunde, omdat zij dagelijks geconfronteerd wordt met haar beperkingen. na lang aarzelen heeft zij dan ook besloten om natuurgeneeswijze te gaan promoten bij goedgelovende collega's en andere leken. daartoe heeft zij zich ingeschreven aan de volksuniversiteit als gezondheidstherapeute. zelfs haar echtgenoot heeft haar ditmaal niet gekraakt.

het kruis van hubertus

als je hem ziet, zou je het niet zeggen, maar het schijnt, dat hij in het jaar 656 geboren is in maastricht als zoon van de frankische edelman bertrand, hertog van aquitanië, omdat deze gehuwd was met ene huberna, die uit die contreien kwam, en bovendien als achterkleinkind van koning clovis, stichter van het carolingische rijk. niet, dat hij geen echte bourgondiër zou zijn, wij weten wel beter, maar ik zie hem toch eerder als apostel van de ardennen en hofmeier van de pepijnkliniek in herstal. op 18-jarige leeftijd werd hij reeds tot ridder geslagen en hij stond in die dagen bekend als de bon vivant met het innemende karakter, zoals wij hem ook kennen.

wij weten van hem uit zijn sterke verhalen, dat hij op goede vrijdag van het jaar 683 bijna een damhert heeft neergeschoten in de buurt van andage of andain met zijn kruisboog, ware het niet dat hij werd beroepen door den heere, onze salvator, om lamme bertus bij te staan. tussen de tien geboden van zijn gewei lichtte een oogverblindend kruis op en hij hoorde een stem, die zei:”waarom verliest gij uwen kostbare tijd met het najagen van hindes, ga liever naar het limburgse roderland om u daar te bekwamen in het spel met de dames”. toch verkiest hij liever te leven als een kluizenaar maar de ijskast van bourgondië blijkt zijn grootste opgave. ondanks dat zal hij volgens mij nog zalig verklaard worden. bene dictus est.

het schrielhaantje

in ons kippenhok lopen de meest bizarre figuren. neem nou die aardige meneer schrielhaan. ik noem hem zo omdat hij een lange schrale of schriele donkergevederde haan is, die al jaren aan aangeboren snot lijdt en dus regelmatig zijn neus ophaalt voor allerlei zaken. een jaar of wat geleden is hij van zijn stok gevallen voor een goedloopse bankiva kip, die aanvankelijk iets weg had van een paradijsvogel. zij was er als de kippen bij om zijn pluimen te plukken en uit dat nest is een goudhaantje geboren, geen zacht eike om mee om te gaan. meneer schrielhaan weet bijna alles over kippen en zo nodig zoekt hij het op in het groot parelhoenderboek uitgegeven door de firma barneveld en zonen.

meneer schrielhaan is een meesterkok in het bakken en braden. laatst nog heeft hij een brevet gehaald in het gipsen van eierschalen. verscheidene ontwerpen en kleuren staan op zijn naam. hij is een graag geziene gast bij de kakelende cloacaclan - niet dat hij aan veelvogelarij doet, zoals de meeste van zijn soortgenoten - maar je mag wel stellen, dat hij intussen zijn sporen verdiend heeft en dat is hem aan te zien (immers een goede haan is niet vet). op zijn werk is hij een gewaardeerd medewerker, waar hij tot de haantjes-der-voorsten wordt gerekend. hij is verzot op een ver familielid van hem, de bekende peking duck leah min. maar aangezien het verre familie betreft, kraait daar geen haan naar.