cornelis, wo bist du bleben?

memo, een kort briefje over mens en maatschappij ontvallen, het misplaatste in memoriam of in het geheugen geplaatste, ter herinnering aan iemand, die even geweest zou zijn, terwijl zijn erfgoed nog zolang voortleeft in gedachten van vrienden, die met hem zijn, voor anderen weggelegd in schrift en boek.

op dit moment zijn gedachten niet gezegd omdat woorden te kort doen aan herinneringen, die daar boven uit stijgen. het is een voor altijd wetend verbonden zijn in gedachten zolang zij bestaan totdat ook dezen weer tot de orde worden geroepen. als ik niet meer besta, leg ik mijn boeken neer voor anderen.

liever spreek ik van pro memoria de geplaatste herinnering aan iemand, die mij dierbaar is - pro me - inhoudend een promesse, een schuldbekentenis in woorden, om samen te zijn in gedachten. zijn verscheiden lijkt een onuitsprekelijk verlies voor diegenen, die meer geloven in memorie dan in woorden.

“dierbare woorden” naar aanleiding van het overlijden van cornelis verhoeven

fred postscriptum

de crematie van fred engels was enigszins komiek (fred upstairs ipv astair). deze vond plaats bij het overlevings-verzekeringsbedrijf dela met de optie van een niet zo katholieke begrafenismis, opgedragen door een vrolijk uitziende afvallige priester met drie kinderen, die je kon inhuren. dit strookt niet met mijn principe, als ik die al heb. natuurlijk is de klant koning, maar wel op aarde. dit gaat zelfs voor mij iets te ver. of je laat je cremeren, het geforceerd tot as doen wederkeren mbv een hoogoven of je laat je sereen begraven op de klassieke katholieke wijze dmv een hoogmis met wierook en wijwater, dat echt gezegend is door een afstammeling van het pauselijke rome. geëxcommuniceerde priesters kunnen het water niet weiden. dit lijkt eerder op blasfemie en lijkt mij geen goede start te beginnen in het vagevuur, maar wie ben ik en om tot as weder te keren heb je geen hoogoven nodig als er al een vagevuur is. ik voel mij schuldig en vele tongen zullen aan mij likken, maar voordat ik ga zou ik toch willen, dat jij ook nog een keer aan mij likt. ik ben niet zeker welk genot of gebod dit is. dit is afhankelijk van de versie ( rooms is zes en luthers zeven)

in zak en as

zaterdag heb ik een kennis begraven, een ver familielid van mijn vrouw: de man van de zus van de vrouw van de overleden broer van mijn schoonmoeder. nou wil ik niet moeilijk doen en ik ben dus geweest, evenals hij. fred, zo luidde zijn naam. hij was heel kunstzinnig en ook nog een blauwe maandag architect (hij hield ook van carneval). hij werd destijds uit de associatie gegooid en heeft sedertdien nooit meer gewerkt, maar ook geen uitkering genoten. uit praktische overweging huwde hij zijn tweede vrouw, die jammer genoeg voor hem, haar inkomen grotendeels doordraaide aan drank, die met notabele korting gekocht was in de winkel, waar zij zelf als voorproefster heeft gewerkt - het maastrichtse wijnhuis sauters - totdat zij een hartinfarct kreeg met een hersenbloeding. dit was nog wel te overkomen, maar de drank niet. alhoewel fred heerlijk scheen te koken in zijn keuken op het 1e verdiep - haute cuisine - bleef zij mager omdat zij steeds een sherrykuur deed. hij kende er ook wat van, hij lag kanariegeel in zijn bekisting door levercirrose. ik zag nu voor het eerst zijn zoon, die na de echtscheiding van zijn vader voor straf nooit meer is langs geweest en hem de vreugde van het grootouder zijn heeft onthouden. waarom moet hij juist nu langs komen met zijn twee kinderen? zijn goede kwaliteiten werden als herinnering vastgelegd, hetgeen niet helemaal strookte met de realiteit, die al te pijnlijk zou zijn. overigens is het een goede gewoonte om het oordeel over te laten aan hem, die recht van spreken heeft. ik moet nog veel leren.